वेळेचे महत्त्व समजलेला अमोल
अमोल नावाचा मुलगा एका शहरात राहत होता. तो हुशार होता, पण त्याला वेळेचे नियोजन करता येत नव्हते. शाळेतून घरी आल्यावर तो बराच वेळ मोबाईलवर खेळत बसे. गृहपाठ करण्याची वेळ झाली की तो म्हणे, “अजून खूप वेळ आहे. मी नंतर करतो.”
असे करत करत रात्र होत असे. मग तो घाईघाईने गृहपाठ पूर्ण करी आणि उशिरा झोपी जाई. सकाळी उठायला उशीर होई आणि शाळेत जाताना त्याची धावपळ होई.
एक दिवस शिक्षकांनी वर्गात वेळेचे महत्त्व समजावून सांगितले. त्यांनी सांगितले, “गेलेला वेळ पुन्हा परत येत नाही. म्हणून प्रत्येकाने आपल्या वेळेचा योग्य उपयोग केला पाहिजे.”
हे ऐकून अमोलला स्वतःची चूक समजली. त्याने घरी जाऊन आईच्या मदतीने रोजचे वेळापत्रक तयार केले.
शाळेतून घरी आल्यावर थोडा आराम करायचा, त्यानंतर गृहपाठ पूर्ण करायचा, खेळण्यासाठी वेळ ठेवायचा आणि रात्री झोपण्यापूर्वी दुसऱ्या दिवसाची तयारी करायची, असे त्याने ठरवले.
सुरुवातीला वेळापत्रक पाळणे त्याला कठीण गेले. पण त्याने प्रयत्न सुरू ठेवले. हळूहळू त्याला प्रत्येक काम वेळेवर पूर्ण करण्याची सवय लागली.
आता तो गृहपाठ वेळेवर करत असे. परीक्षेच्या वेळी त्याला अभ्यासासाठी पुरेसा वेळ मिळू लागला. सकाळची घाईही कमी झाली. त्याला खेळण्यासाठी आणि कुटुंबासोबत वेळ घालवण्यासाठीही वेळ मिळू लागला.
काही दिवसांनी शिक्षकांनी त्याच्या बदलाचे कौतुक केले. अमोल म्हणाला, “सर, मला समजले की वेळेचे नियोजन केल्याने काम कमी होत नाही, तर ते अधिक सोपे होते.”
त्या दिवसापासून अमोलने वेळेचा योग्य उपयोग करण्याचा निश्चय केला.
तात्पर्य: वेळेचे योग्य नियोजन केल्यास अभ्यास, खेळ आणि विश्रांती यांचा समतोल राखता येतो.
0 Comments